وَ عَـسَـىٰ أَنْ تَـکْــرَهُـوا شَــیْـئًـا وَ هُـوَ خَیْــرٌ لَـکُمْ

وَ عَـسَـىٰ أَنْ تُـحِـبُّـوا شَــیْـئًـا وَ هُـوَ شَــرٌّ لَـکُمْ

وَ اللَّهُ یَـعْلَـمُ وَ أَنْـتُـمْ لَا تَـعْلَـمُـونَ.

یکی از اصحاب امام جعفر صادق (علیه السلام) حکایت میکرد:
روزی در مِنی و عرفات در حضور آن حضرت مشغول خوردن انگور بودیم که فقیری آمد و تقاضای کمک کرد. حضرت یک خوشه انگور به آن فقیر داد. فقیر گفت: انگور نمی خواهم، چنانچه درهم و دیناری دارید، کمک کنید. امام فرمود:

عبدالرحمن بن حجاج میگوید: در حال طواف بودم و سفیان ثوری نیز نزد من بود. از امام صادق (علیه السلام) سؤال کردم: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) هرگاه به حجرالأسود میرسیدند چه می کردند؟
امام فرمود: رسول خدا (صلی الله علیه و آله) در هر طواف واجب و مستحب، حجرالأسود را لمس مینمود.
عبدالرحمان میافزاید: امام مشغول طواف بودند و من با کمی فاصله

در دوران کودکی علاقهی بسیاری به نماز خواندن داشتم؛ خیلی وقتها در نمازهای شبانه با پدرم بر میخواستم و او را همراهی میکردم.
شبی به مهمانی رفته بودیم. پدرم نیمههای شب برای نماز برخواست و من هم مشتاقانه برخواستم. پس از وضو گرفتن نماز خواندن را شروع کردم. همهی مهمانان که از دوستان و آشنایان بودند،

هَلْ یَـسْــتَـوِی الَّذِیـنَ یَـعْـلَمُـونَ وَ الَّذِیـنَ لَا یَـعْـلَمُـونَ.